Friday, September 30, 2005

تنش زدایی ، توان دیپلماتیک و پاسداری از منافع ملی

کلاف سردرگم انرژی هسته ای هر روز چالش های جدیدی را فراروی سیاستمداران و دولتمردان ایران قرار می دهد . تجمع اخیر بسیجیان و دانشجویان اصولگرا در مقابل سفارت بریتانیا و اغتشاش در مقابل آن قطعاً بازتاب خوبی در محافل و رسانه های بین المللی نخواهد داشت و پیام ها و شعارهای تهدید آمیز تجمع کنندگان در نوع نگاه ملل مختلف به ایرانیان تأثیر منفی خواهد داشت . خواسته غیر منطقی و سراسر احساسی تجمع کنندگان در نهایت به ضرر کشور خواهد بود و در درجه اول منافع ملی ما را تهدید خواهد کرد .
قطع ارتباط با دولت های اروپایی و کشورهای توسعه یافته و پیشرفته دنیادر واقع نادیده گرفتن منافعی است که می توانیم در ارتباط با این ممالک کسب کنیم .
در صورت توقف و قطع مناسبات سیاسی و مبادلات اقتصادی بین 2 کشور یقیناً هر دوطرف متضرر خواهند شد اما اگر عادلانه قضاوت کنیم کشوری که بیشتر زیان خواهد دید کشور در حال توسعه خواهد بود نه کور توسعه یافته .
اگر سیاست ها جنگ طلبانه آمریکا و انگلستان را به باد انتقاد و نکوهش می گیریم و حملات گروه تروریستی القاعده را در خاک این کشورها و کشتن مردم بی گناه را تقبیح می کنیم ، اگر در اسلام معتقد به مطلق بودن اخلاق و اعمال انسانها هستیم نباید همان شعار های جنگ طلبانه را فریاد بزنیم و آمریکا را تهدید به جنگ و بریتانیا را تهدید به نا آرامی در خاک خودش بکنیم و جنگ طلبی را برای آمریکا رذیلت بدانیم و برای خود فضیلت .
اگر معتقدیم که آمریکا بی جهت و بی اساس ایران را در فهرست کشورهای حامی تروریسم قرار داده است ، چرا با سر دادن این شعارها سوءظن ها را نسبت به خود افزایش می دهیم؟!
وظیفه نیروی انتظامی حمایت از انگلستان نیست . وظیفه ما هم خونخواهی عراقی ها نیست . حمایت از مردم ستم دیده عراق حق و وظیفه هر کسی است اما نه تا جایی که منافع ملی ایران تهدید شود . وظیفه نیروی انتظامی هم جلوگیری از اغتشاش و هرج و مرج در جامعه و حفاظت از حریم شهروندان و اتباع خارجی است که اتفاقاً مأمورین نیروی انتظامی به وظیفه خود عمل کردند .
می توان از ارتباط با کشورهای دیگر برای پاسداری از منافع ملی و حفظ آن استفاده کرد حتی اگر آن کشور انگلستان یا آمریکا باشد و این مسئله بستگی مستقیم با عنر سیاست ورزی و توان دیپلماتیک مسئولین دارد . تنها راه ادامه حیات در دنیا امروزه دوستی و تقویت روابط با ممالک دیگر در دهکده کوچک جهان امروز است و سیاست تنش زدایی دولت خاتمی می بایستی ادامه یابد .
به حافظه تاریخیمان رجوع کنیم . سر انجام اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی که ارتباط خود را با دنیا قطع کرد و تمام در ها را بروی خود بست فقط و تنها فقط فروپاشی و زوال و نابودی بود و بس .
نیک است اگر گاه گاهی به پشت سر خو نگاهی بیندازیم و پیشینه دیگران را هم ببینیم و از یاد نبریم .
آقایان توجه کنید ، منافع ملی در خطر است .
M<>M

Wednesday, September 28, 2005

انرژی هسته ای حقی که سودآور نیست

مدتهاست که بحث انرژی هسته ای به بحث روز صحنه سیاسی ایران و جهان بدل شده است و کشمکش و جدل میان ایران و اروپا را پایانی نیست .
چندی پیش تهدیدهای اروپا آغاز شده بود و سران سه کشور اروپایی صحبت از ارجاع پرونده هسته ایران به شورای امنیت کردند که این تهدیدات با اقبال آمریکا مواجه شد .
صحبت های دکتر احمدی نژاد ، رییس جمهوری ایران در مجمع عمومی سازمان ملل و لحن تند وی ، آمریکا را برای متقاعد کردن کشورهای مختلف به منظور رسیدن به یک اجماع جهانی علیه ایران بیش از پیش مصمم کرد و در حال حاضز این اجماع حاصل شده است . هرچند آقایان دولتی معتقدند که اجماعی حاصل نشده است اما حقیقت چیز دیگری است و اینکه اعتقاد آنها بر پایه کدام منطق است
نتیجه رأی گیری نهایی شورای حکام که شامل 22 رأی موافق ارجاع پرونده به شورای امنیت و تنها یک رأی مخالف است دلیلی برای اثبات گفتار راقم این سطور است .
دولتمردان و مسئولان ایران می بایستی در این فرصت 2 ماهه برای باز کردن این گره کور بار دیگر فعالیت ها را به حالت تعلیق درآورند و نهایت همکاری را در چارچوب موازین آژانس به عمل آورند .
به باور نگارنده حق مسلم ایران در بهره برداری صلح آمیز از انرژی هسته ای امری است واضح ، اما در اینکه فن آوری هسته ای فن آوری روز دنیاست جای شک بسیاری وجود دارد . استفاده از انرژی هسته ای برای تولید برق به چند دهه قبل باز می گردد و در حال حاضر تولید برق از انرژی خورشید و باد روشی مرسوم در کشور های صنعتی جهان . مقامات این کشور ها به دلیل مضرات فراوان انرژی هسته ای در پی کاهش هرچه بیشتر استفاده از آن هستند .
انرژی خورشید تمام ناشدنی است و نزدیک به سه برابر بیش از انرژی هسته ای برق تولید می کند ، مضرات بی شمار آن را ندارد ، به اندازه وارد کردن فن آوری و دانش هسته ای هزینه بر نیست و سرمایه های کشور را هدر نمی دهد .
انرژی هسته ای حقی است که گرفتنش چندان به سود ما نیست . دست کم در شرایط کنونی حل این چالش از طریق تعلیق فعالیت ها بیش از ادامه آن به سود است . هزینه سرسام آور ساخت و بهره برداری از 20 نیروگاه اتمی برای تولید 20 هزار مگاوات برق هسته ای به همراه خطرات وجود این نیروگاه ها و آلودگی های ناشی از آن عوامل و دلایلی هستند که صحت ادعای نگارنده را اثبات می کنند .
اگر بنا باشد به دلیل ادامه فعالیت های هسته ای از سوی کشورهای بزرگ صنعتی و اقتصادی دنیا تحریم اقتصادی شویم چرا باید چنین فعالیتی را که از هر نظر به زیان کشور است را ادامه دهیم ؟
در مجمع عمومی سازمان ملل با صدای بلند بانگ می زنیم که دنیا با زبان تهدید با ما یخن نگوید و خود دنیا را تهدید به تحریم اقتصادی می کنیم . کشورهای صنعتی و تولیدکننده بیشتر به ما نیاز دارند یا ما که کشوری مصرف کننده هستیم ؟ فرض بگیریم مبادلات ما با اروپا ، آسیای شرقی ، کانادا و . . . متوقف شد ، در اینصورت ما بیشتر متضرر خواهیم شد یا آنها که برای عرضه محصولات تولیدی خود در بازارهای دهها کشور دیگر را به روی خو باز می بینند و برای خرید نفت هم با کشورهای دیگر تولیدکننده نفت براحتی وارد مذاکره و معامله می شوند؟در خاتمه بار دیگر تأکید می کنم که دسترسی به فناوری صلح آمیز هستهی حق هر کشوری از جمله ایران است ، اما دانش هسته دانش روز نیست . دانش سودآوری هم نیست . برای تولید برق راههای بهتر به هزینه کمتر و بازده بیشتر نیز وجود دارد . این دلایل برای تعلیق موقت فعالیت های هستهای ایران کافیست ، نیست ؟
M<>M

انرژی هسته ای…آری ، نه!!!

بحث انرژی هسته ای ایران امروزه در محافل خبری داخلی و خارجی داغ تر شده است.
پس از اعلام نظر شورای حکام آژانس انرژی اتمی ، دولت ایران در واقع با آوردن فقط
یک رای موافق با خود در چالشی جدید با جهان قرار گرفت ، چالشی که یک سوی آن ،
دولت تازه کار احمدی نژاد ودر سوی دیگر این بار نه فقط آمریکا بلکه اروپای متحد و
حتی دولت های نزدیک به ایران نظیر هند قرار دارند.
آنچه که امروز از نظر داخلی مطرح است تبلیغات گسترده نظام برای درونی کردن این
خواست ( انرژی اتمی ) در اذهان عمومی ملت ایران می باشد .
اما آیا داشتن این انرژی در شرایط امروز ایران و جهان به نفع ماست؟
*نیروگاه هسته ای بوشهر در فاز اول خود 1000 مگا وات و در مجموع 2000 مگاوات
نیروی برق تولید می کند.این رقم در مقابل توان کنونی تولید برق (39000 مگاوات) آن
هم توسط متخصصین داخلی با استفاده از نیروگاههای آبی و گازی رقم قابل توجهی نیست.
*تولید انرژی اصولا مستلزم برخورداری از دانش بومی آن می باشد، فقدان دانش هسته ای
در کشور ما باعث صرف میلیاردها ریال و دلار از بودجه مملکت برای واردکردن این علم
آن هم از بیگانگانی مانند عبدالغدیرخان پاکستانی و دانشمندان روسی گردیده است.
*از دلایل مطروحه دولت مردان ایران برای به دست آوردن این فناوری به روز بودن آن
است، حال آنکه این فناوری سالها پیش ، پس از وقوع فجایع هیروشیما و انفجار رآکتوراتمی
چرنوبیل مورد تقبیح جهانیان قرار گرفت و کشورهای پیشرفته نظیر امریکا و کشورهای اروپا
به فکر جایگزینی آن با انرژی های بی خطرو جانشین پذیرمثل باد و خورشید و ... افتادند.
درآلمان از گاز حاصل از سوخت گیاهان (BIO) به عنوان جایگزین استفاده می شود.
در انگلستان و بلژیک نیروگاههای خورشیدی درحال احداث و بهره برداری است در حالی که
در مناطقی مانند کرمان 340 روز آفتاب مستقیم می تابد .
بهتراست بگوییم علم جانشین سازی انرژی اتمی در دنیا به روز است.!!!!
*گفته میشود ایران برنامه ای برای ساخت بیست نیروگاه هسته ای دردست دارد ، اما بودجه ی
ساخت این نیروگاهها ازکجا تامین میشود؟؟ چند سال بایدمنتظر تکمیل این نیروگاهها و سودآوری
آنها برای کشوربود؟؟ با این تفاسیر باز هم ساخت چنین نیروگاهی آن هم با چنین هزینه های گزاف ودانش غیربومی به دست متخصصین روسی که حادثه تلخ چرنوبیل را آفریدند به نفع ایران، منطقه و جهان است؟؟
بهترنیست با جایگزینی این همه سرمایه های پولی و زمانی دربخش انرژی های جانشین پذیر ،
باد ، خورشید و...، که بحمدالله میهن عزیزمان سرشارازآنهاست، آینده کشور و پیشرفت مملکت را بیمه کنیم؟؟؟
درپایان با یادآوری حق مسلم ایران دربرخورداری ازدانش و فناوری هسته ای طبق مقررات
بین المللی تاکید میکنم، روش اتخاذ شده ازطرف نظام برای بدست آوردن این انرژی جز صرف
وقت واعتبار مردم ایران و صرف میلیاردها ریال برای تبلیغات سود دیگری برای ملت نخواهد داشت

ا.م