یاد مسافران ابدی پرنده ی پیر

با یاد رفتگان قلم بدست و دوربین بدوش همراه شدم . یادنامه استاد مسعود بهنود . استاد
می گوید در لحظات واپسین در آن پرنده سالخورده دوربین ها بر دوش و قلم ها در دست
بوده اند و تصاویر و اخبار ثبت و ضبط می شده اند چرا که سرنشینان همگی اهل خبر بودند
و به حکم خبرنگاری ترس از جان دادن را به کناری نهاده و قلم و کاغذ با دوربین و
میکروفون می جسته اند. خواندن این کلمات از نوشته کسی که خود پهار بار مرگ را در
آسمان نزدیک دیده است بسیار تأثیرگذار است و پذیرفتنی . برای من که دیری نیست وارد این عرصه شده ام این حس کنجکاوی که خبرنگار در هر شرایطی می خواهد حتی ثانیه ای زودتر از دیگر مردم از وقایع آگاه شود کاملا ملموس و قابل درک است .
خودمان را جای کسی بگذاریم که در ابتدای جوانی با شور و شوقی بی اندازه عازم اولین مأموریت خبری خود بوده است غافل از آنکه هرگز بدان نخواهد رسید یا تصویربراری که زندگی اش را همراه با برداشتن تصاویر گذرانده و یا عکاسی که عاشق شکار لحظه بوده است . یکی به خاطر جوانی و تازه کاری شوق داشته و کنجکاو بوده است و دیگری به واسطه تجربه و عشق بی اندازه به خبر و اطلاع رسانی . کاش گزارش عزیزانمان در هرکولس C-130 به پایان می رسید و ما م توانستیم ببینیم ، اما اکنون باید گزارش نیمه تمام قلم بدستان ، عکاسان و تصویربرداران و مستند نا تمام مستند سازان را به چشم دل بنگریم و اگر شد و از دست برآمد به پایان ببریم .
کاش بپرسیم که چه شد که هرکولسی که با دو موتور از چهار موتور هم می توانست پرواز کند و بدون چرخ و بر روی سینه توانایی فرود آمدن بی سانحه را داشت ، اینچنین فاجعه آفرید ؟ کاش بفهمیم که چرا این پرواز با پرنده پیر و فرسوده ترابری انجام شده است . کاش بدانیم که چرا جماعت خبرنگار اینقدر مظلوم است و گاهی با ابزار و وسایل اشتباه گرفته می شود و با هواپیمای باری راهی سفر می شود ، که این بار بازگشتی ندارد این سفر . . .
و کاش بدانند ، کاش بدانند که سرانجام این پرنده های پیر و فرسوده جز این نیست ، کاش فهمیده باشند که با طیاره هایی که هرکدام یک یا دو دهه از عمر مفید و استاندارد خود بیشتر کار کرده اند جز فاجعه نمی توان آفرید . روی سخنم با کسانی است که تحریم ها را مولد پیشرفت می دانن . آقایان این است نتیجه تحریم . این است که ما ، مایی که به واسطه تحریم از تههیه حتی یک پیچ یدک برای پرندگان پیرمان عاجزیم باید شاهد تکرار تلخ این فجایع باشیم . تکرار و تکرار و تکرار . . .

یادشان گرامی باد و پاینده

M<>M